Me v.s. I

Vandaag is de eerste sample van de Flow Art Cards binnen gekomen. Dit heb ik gedeeld via social media en tot op dit punt (18h in de avond) heb ik er nog steeds niet van kunnen genieten. Dit wordt een eerlijke blog en kan wellicht iets triggeren omtrent anxiety. Ik heb besloten dat ik dit toch wil delen omdat Ontwokkel en ik staan voor eerlijkheid, transparantie en persoonlijke groei. Als ik alleen maar de mooie stukken laat zien van Ontwokkel en mezelf, zou dat niet integer voelen.

Het begon gisteren eigenlijk al. Tijdens mijn avondritueel voor het slapen gaan trek ik altijd een kaartje. Gisteravond was dat: ‘Geef je tuin water’. Deze kaart staat voor rust en herstel, en de boodschap die daarbij hoorde is dat ik niet zo door kan gaan als bezig ben. Dat zou ik niet volhouden. Ik voelde de laatste dagen (en weken) weer dat ik teveel aan het doen was, maar ik wist ook niet zo goed hoe ik daarin verandering moest brengen.

Het thema van mijn leven; de eeuwige jojo op zoek naar balans — ik ben een weegschaal

Ik ga mijn best doen om dit alles in woorden uit te drukken, omdat ik hoop je te laten voelen dat je niet alleen bent als je dit ook ervaart.

Er spelen meerdere dingen op meerdere lagen. Allereerst ben ik heel ideerijk, vindingrijk en creatief. Daarnaast ben ik hartstikke enthousiast en wil ik heel, heel graag mij dromen laten uitkomen. Dat gemixt met een groot hart, onvoorwaardelijke liefde en een unstoppable drive om mensen te helpen en de wereld een beetje mooier te maken. Toch zit ook nog een kant in mij die zich meer in de schaduw schuilt.

Er zijn momenten waarin ik het onmogelijk vind om te rusten. Dan denkt een deel van mij dat ik ‘lui’ ben, dat ik ‘te laat’ ben en mijn kansen mis. Op de een of andere manier zit er een immense interne druk in mezelf en voor zover ik weet komt die ook van mezelf af. Een druk om niet te falen. Een druk dat alles ‘perfect’ moet zijn. Vermoeiend is dat.

Gekoppeld aan die druk bevindt zich ook nog een hele diep gewortelde anxiety. Op sommige momenten voelt dat als angst voor alles — voor het hele bestaan. Naast dat alles komt het imposter syndrome ook nog even hallo zeggen, zeker nu met de ontwikkeling van Ontwokkel. Die kwam vandaag ook langs toen ik de kaarten uitpakte.

Ik pakte ze uit, keek erna en het leek alsof er iets in mij blokkeerde en/of verstarde. Alsof ik instant een andere bril opzette die keek met ‘wat ik ook doe, is nooit goed genoeg’ glazen. Ik heb twee maanden hieraan gewerkt en ik was twee hele dagen geleden nog zo ontzettend trots op mezelf omdat ik zover gekomen ben. WTF?!

Vanaf dat moment van uitpakken om 11:00, tot en met nu 18:00, was ik compleet emotioneel en bevroren. Ik ben in totaal door drie rondes gegaan van zelftwijfel, zelfafkraking en anxiety. Gevolgd door immense huilbuien en slaap. Op die momenten dat mijn hoofd ‘in de wokkel’ zit kan ik niet meer helder nadenken. Alles lijkt een grote verdoemenis; ik vind mezelf vreselijk en alles wat ik heb gedaan of wat ik doe heeft dan geen enkel nut meer. Tijdens die momenten ben ik mij daar diep van binnen wel van bewust, maar ik krijg mezelf daar dan niet uitgetrokken. Het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt en ondertussen heb ik geleerd om mezelf de ruimte te geven om te voelen wat ik voel — wat dat dan ook moge zijn. At the same time, waak ik ervoor dat ik niet verzuip in zelfmedelijden en slachtofferschap. Dat heb ik ondertussen geleerd.

Ik weet dat meerdere mensen te maken hebben met bovenstaande — zeker in onze generatie. Mensen die bezig zijn met creatie en groei krijgen 9 van de 10 keer te maken met het imposter syndrome. Het lijkt wel alsof mijn ego zich op die momenten zo bedreigd en onveilig voelt omdat ik stappen buiten mijn comfort zone zet, dat het er alles aan doet om mij die stappen niet te laten zetten. Het voelt elke keer alsof ik door een soort doodsangst heen mag gaan.

Diep van binnen ben ik zo ontzettend bang om mijn ware, authentieke zelf te laten zien. Dat voelt zo kwetsbaar en ik wil niet nog meer pijn ervaren dan dat ik al ervaren heb. En, tegelijkertijd, zit er een sterker gevoel in mijzelf dat mij elke keer weer doet opstaan en doorgaan. Ik weet en voel dat het de bedoeling is dat ik hier doorheen ga, mezelf kwetsbaar opstel en mijn hart open houdt in plaats van sluit — met de kans op meer pijn. Ik weet dat het mij 10.000x meer pijn zou doen als ik zou opgeven. Ik praat nu even tegen mijn anxiety:

“Dankjewel dat je mij veilig wil houden, maar ik ben niet gelukkig in mijn comfort zone. Ik neem liever een gok en de kans op ‘falen’ en pijn, dan dat ik het niet geprobeerd heb. Ik ben hier om te leren en te groeien — en daar hoort vallen en opstaan bij. In die momenten dat we denken dat we het niet meer aankunnen, daar ligt onze kracht. Het mooie is dat er ook een kans bestaat dat het wél allemaal gaat lukken wat ik voor ogen heb en dat ik mijn dromen waarheid maak. Ik wil mijn leven niet leiden op basis van angst. Ik wil mijn leven leiden vanuit liefde en de keuzes maken die ik doodeng vind, maar die mij wel dichter bij mezelf en mijn dromen brengen.”

Dus. Dat. Kwetsbaarder kan het niet. Dit is letterlijk mijn binnenste dat nu opgeschreven staat. Ik hoop echt dat iets van wat ik heb geschreven iets voor je mag doen. Ik hoop dat je je minder alleen voelt in jouw strijd. Er is licht aan de andere kant van de tunnel — ALTIJD.

In het kader van vallen en opstaan, moed en doorzettingsvermogen ga ik nu eindelijk van mijn kaarten genieten. Ook al zijn ze niet 100% perfect. Het is mijn creatie en daar ben ik trots op.