De Muur

Misschien herken je het wel. Een patroon dat je leven lang terug komt — in meer of mindere mate. Je werkt eraan. Je denkt dat het is opgelost en dat je er die keer wel écht van hebt geleerd. Want je hebt al zoveel aan jezelf gewerkt en gedaan.

Uhuh.

Soms zijn onze eigen blinde vlekken niet zichtbaar voor onszelf. Het lijkt wel alsof dat stuk onzichtbaar is, tot dat iemand anders er ons op wijst, of ons bewustzijn groeit en leren om uit te zoomen. Uitzoomen boven onszelf zodat we ons eigen gedrag kunnen bekijken. Dit kan ik niet als ik er midden in zit en verweven ben in mijn eigen emotionele belangen, verwachtingen en rondslomp.

Maar ja. Dat patroon. Bij mij is dat dus een muur.

Het was een hele hoge muur, ondertussen is de muur al iets lager geworden. Als ik naar mezelf terugkijk dan zie ik dat ik echt heel veel moeite heb om ‘niks’ te doen. En niet om maar bezig te zijn, maar omdat mijn hoofd altijd bezig is met creativiteit, het volgende idee, hoe kan ik helpen en hoe kan ik creëren. Het is letterlijk een ideëen machine, maar de realistische tijd (en energie) om die ideeën te realiseren in deze dimensie hier op aarde — tja, dat snapt mijn hoofd nog niet helemaal. Dus dan ga ik aan iets beginnen en mijn hoofd denkt dan: “dat is zo gedaan”, terwijl er in werkelijkheid meestal veel tijd en energie voor nodig is om datgene daadwerkelijk te realiseren. Dus, ik begin eraan en dan ga ik veel te ver over mijn grenzen heen en vind ik het weer heel moeilijk om te stoppen. Op de een of andere manier denkt mijn hoofd dat ik iets ga vergeten of dat de vibe gone is als ik met iets stop… interessant om ook eens in te duiken. (Ik merk dat het heerlijk is om dit op te schrijven trouwens).

Een paar uur geleden had ik weer zo’n ‘muur’ moment.

Deze afgelopen weken heb ik ontzettend veel gedaan. Ik ben bezig met mijn website en met verschillende fysieke en online creaties. Ondertussen had ik afwisselend de hoed op van marketeer, seo-expert, web-designer, grafisch designer, crm-expert, channeler en audio expert. Ik was aan het uitzoeken welke software ik het beste kon gebruiken om mijn bedrijf zó in te richten dat het bij mij past. Terwijl ik tegelijker tijd meditaties aan het maken was, mijn website aan het optimaliseren was, online marketing aan het leren was van Eelco de Boer en mijn intuïtieve kaarten aan het ontwerpen was.

En alles wil ik 100% zuiver doen en uitvoeren — zodat het kloppend is qua waarde voor mijn gevoel.

En dit terwijl ik aan het herstellen ben van een burn-out. Nouja, beetje veel niet?

Dat had ik dus niet door — tot ik in tranen uitbarst omdat mijn proefdruk van de kaarten tegenvalt. Dan kijk ik op mijn to-do lijst (die ik elke dag weer opnieuw maakte en die alleen maar langer werd).

De muur.

Ik ben zo blij met de muur. Op dat moment zit ik helemaal vast in mijn hoofd — in de wokkel en ik heb mezelf de auto ingeduwd en naar het bos gesleept. Ik had echt weerstand ertegen, maar het heeft mij ontzettend goed gedaan. Eerst kwamen de spanning en de tranen eruit. Mijn hoofd was echt helemaal gaar. De onzekerheid — ik kan dit toch niet, ik ben niet goed genoeg. Wie wil mijn kaarten en producten nu kopen?

En, toen ik eenmaal een beetje kon uitzoomen merkte ik iets heel interessants. Ik dacht, wat was nu de trigger? Het kwam toen ik mijn sample van de kaarten openmaakte. De eerste druk. En die vielen tegen. Ik had onbewust en een beetje bewust, heel veel druk op mezelf gelegd met die kaarten (en de rest).

Ik had mijn eigenwaarde gekoppeld aan die kaarten. Toen ik niet tevreden was gaf dat mij automatisch het gevoel dat ik niet goed genoeg was en ontplofte de hele riedel in mijn hoofd.

Toen ik wat rustiger werd na een stukje wandelen — zeg maar een goed half uur — lukte het mij om mijzelf los te koppelen van mijn emoties. Ik ging mijn hoofd een andere realiteit laten zien. Ik ben al ontzettend ver gekomen met Ontwokkel. Wat ik heb neergezet in 2,5 maand is echt niet niks. Daarnaast is dit de eerste keer dat ik mijn digitale creatie in mijn handen heb! Dat was wel een heel bijzonder gevoel en daar mag ik van genieten.

Ik heb de rol van ‘mijn eigen moeder’ ingenomen en zorg ervoor dat ik degene ben die mijzelf kan troosten. Ik ben een ondernemer in hart en nieren en dit soort dingen zullen zeker nog meerdere keren gebeuren. Mijn grootste uitdaging hierin is dat ik zorg dat ik niet meer tegen de muur opbots en deze onverwacht komt, maar dat ik steeds beter mag gaan opletten en de muur al zie aankomen in de verte zodat ik op tijd kan schakelen.

Dus, ik zeg tegen mijzelf:

Je hoeft niet méér te doen om goed genoeg te zijn.

Je bent al goed genoeg zoals je nu bent.